Er is toch een alternatief voor een kraker tussen Liverpool en Milan. Afgelopen dagen was ik in Tokyo. Ik vind Japan een bizar land en het cultuur verschil lijkt veel groter dan in Hong Kong. Het buigen is iets fascinerends. Niet eens zozeer het buigen op zich, dat ken je al van films, maar de vasthoudendheid waarmee het gebeurd. Ik zag een bus van het vliegveld wegrijden, waar wel twee bagage mannetjes vier buigingen maken tot dat de bus de hoek om is. Vergelijk dat met de behulpzaamheid van een Amsterdamse taxi chauffeur.
Ik heb op een bankje in de lobby gezeten en drie mannen zien bedanken na een etentje. Twee schat ik mid 50 en de “junior” net 50. Terwijl de een de ander een keer of 40 bedankt is “junior” een dikke vijf minuten aan het semi buigen (met je oren tot borsthoogte). Als je langs het tolpoortje rijdt op weg naar de stad komen ook vanuit de tolhokjes de halve buiginkjes je tegemoet. Al die nukkige Fransen op de Route de Soleil zouden hier verplicht op buig-stage moeten.
Martijn zit tegenover mij op kantoor en is getrouwd met een Japanse. Buigen? Als je het serieus aanpakt is het een gelukstreffer als het goed is, maar de kans levensgroot dat je het verkeerd doet en iemand beledigt. Daarom is het beste een halfslachtig knikje, zodat iedereen denkt “ah, die sukkel heeft geen idee” en het daarbij laat. Hij die weet dat hij niets weet, weet het meest...
Buiten je hotel en het kantoor spreekt niemand Engels. Als je in een sushi bar binnenkomt schreeuwt de eerste kok die je ziet een Japans hallo en vervolgens schreeuwen de andere koks dit na. Dit is vast vriendelijk bedoelt, maar als je alleen ’s avond laat nog even wat wilt eten en alle koks, met grote sushi messen, beginnen naar je te schreeuwen... hop weer drie stappen naar achter.
Het nadeel van op reis voor de bank is dat je met name hotels, kantoren en restaurants ziet. Daarom ben ik vanochtend om vier uur naar de visveiling gegaan. ’s Ochtends om drie uur komen de boten binnen van de over de hele wereld. Rondom Japan is de zee schijnbaar allang leeg, maar dat begrijp je als je de markt hebt gezien. Voetbal velden met bevroren hoofdloze tonijnen tot ongeveer 2 meter. De tonijnen zitten vol met ijs en daarom hangt er tot 70 cm boven de grond een spookachtige nevel. Hierdoor heen lopen de inkopers en met grote haken en zaklampen de kleine stukjes van de bevroren staart afhakken en achter in hun holle kies stoppen.
Hierna begint het veiling ritueel. Vanzelfsprekend geen touw aan vast te knopen, maar buigen is da bomb, of je de deal krijgt of niet. Dan bel je je broer met de loopkar, de haak achter in je bevroren trots, op de kar en dan gaat de tonijn op de kar zo de nog donkere straten van Tokyo in. De tonijn wordt schaars, ja ja hoe zou dat toch komen..., en het record van afgelopen maand is USD 35.000 ‘t stuk. Dan zou ik ook wat bevroren stukjes in mijn holle kies stoppen voordat ik zeker van mijn zaak zou zijn.
Na de veiling, tegen zessen, lopen alle tonijnen al door Tokyo en is het tijd voor ontbijt. Tony tonijn ligt inmiddels bij mr Watanabi onder zijn mes en dit is de allerverste sushi die je kunt eten. Als ik naar huis bel is Liverpool Milan nog bezig. Ik vind het een fascinerende gedachte dat de nieuwe dag hier al volledig is begonnen, behalve voor Tony dan. Een redelijk alternatief denk ik zelf, maar het sushi ontbijt voelt een beetje als haring met uitjes ’s ochtends op weg naar kantoor...
Wednesday, June 27, 2007
Tuesday, May 01, 2007
Zeilwedstrijd I
Als trotse bezitters van een heuse Hobie Tiger, hebben wij afgelopen weekend onze allereerste wedstrijden gevaren. Onze 4e keer op het water. Onze 1e keer met daadwerkelijk wind…
Joppe aan het roer met het grootzeil als kapitein eindverantwoordelijk (helm) en Marike als crew, navigator, hangend in de trapeze, de spinaker ter hand. Deze week verslag van de crew. Volgende week een update van de helm.
Zaterdagochtend. De wekker gaat… Te vroeg. Wel al urenlang wakker. Toch een beetje last van wedstrijd-zenuwen. Snel wind checken, windkracht 5. Meer zenuwen.
Onderweg in de bus nog wat coördinaten invoeren in de GPS. Taak van de crew. Gelukkig hebben we de GPS al 3 dagen en weet ik precies hoe het allemaal werkt????
Joppe kijkt uiterst tevreden naar buiten. Een beetje wind doet een huwelijk erg goed. Nou maar hopen dat ons huwelijk het einde van dit weekend haalt. Als ik de andere zeilers moet geloven kan zo’n boot je huwelijk maken, of, vaker eigenlijk, breken.
Op de briefing wordt ons verteld dat het buiten de baai echt hard waait en het inmiddels windkracht 6 is. Hoge golven ook. Iedereen om me heen wordt steeds vrolijker en enthousiaster. Ik moet vooral heel nodig plassen voor de 4e keer in 30 minuten.
Ik ben niet bang aangelegd. Maar onze vorige paar keer was het maximaal windkracht 3 en toen ging het al best heel hard. In mijn hoofd doe ik dit maal 2 en krijg diverse angstvisoenen over haaien en schipbreuk.
Joppe loopt fluitend terug naar de boot en verzekert me dat er echt niets kan gebeuren. Vervolgens gaat hij ook voor de 3e keer in 20 minuten gaat plassen…
De start, de toeter is gegaan. Nog 5 minuten voor we over de startlijn mogen. Ik zie dat er op de boot wat lijntjes door elkaar lopen. Super tevreden dat ik iets zelf heb ontdekt wat niet helemaal goed is ga ik aan de slag om dit op te lossen. Bijna klaar en dan, het startschot. Iedereen is al over de streep. Wij zijn nog niet in de buurt.
5 minuten achterstand maar vol goede moed.
Zodra we de baai uitzoefen komen de golven op ons af. Ik hang in de trapeze en wordt bij iedere golf van alle kanten weggespoeld. Joppe doet een uiterst knap staaltje stuurwerk en wij presteren het om niet om te slaan, terwijl wij de wereldkampioen naast ons zien zwemmen. Gagaha, uiterst tevreden trotseren we de golven.
Om het eerste eiland heen blijken de golven echter nog hoger te zijn en de wind nog harder. Joppe en ik zien in dat het puur overleven is op het moment. Even komt de gedachte bij me op om te gaan huilen nu. Maar de constante golven die over me heen slaan en mijn armen en benen die trillen van de inspanning kunnen dit er op het moment even niet bijhebben. Niet zeuren en doorbuffelen dan maar.
Dan eindelijk, de finish…. De overige deelnemers, die allen al lang zijn aangekomen, juichen dat wij het hebben gehaald. Ze waren best een beetje bezorgd geweest. De rest van de league bestaat uit onder andere dus de wereldkampioen, de Aziatische kampioenen en die-hards die al minstens 10 jaar catamaran zeilen. En uit ons, onze 4e keer….
Dan mijn lekkerste biertje ooit!!
Dag 2:
Wederom een vroege ochtend. Maar vol goede moed. We hebben gisteren overleefd en vandaag gaat het minder hard waaien. Het kan dus alleen maar beter worden!
We besluiten in ieder geval een hele goede start te maken. Aftellen, nog 3 seconden, 2, 1 en we zijn vertrokken. Als eerste over de start!! Wow, dus zo voelt het om in de kopgroep te varen! Het is vandaag ‘slechts’ windkracht 4-5 en de boot zingt over de golven. Een aarzelend zonnetje. Ik voel me een soort Pacman terwijl we ons door de GPS geleid om de eilanden heen suizen. De finish… En we zijn niet de laatste boot!!
Onze vreugde is van korte duur. We zijn te vroeg gestart. 2 seconden. Gediskwalificeerd.
Onze perfect start moet nog komen. 1 keer te laat en 1 keer te vroeg maakt samen perfect toch? Het biedt in ieder geval hoop voor volgend weekend.
Gelukkig kunnen we er beiden hartelijk om lachen. Tsja. Volgend weekend nieuwe kansen! En ons huwelijk? Rock-solid!
Joppe aan het roer met het grootzeil als kapitein eindverantwoordelijk (helm) en Marike als crew, navigator, hangend in de trapeze, de spinaker ter hand. Deze week verslag van de crew. Volgende week een update van de helm.
Zaterdagochtend. De wekker gaat… Te vroeg. Wel al urenlang wakker. Toch een beetje last van wedstrijd-zenuwen. Snel wind checken, windkracht 5. Meer zenuwen.
Onderweg in de bus nog wat coördinaten invoeren in de GPS. Taak van de crew. Gelukkig hebben we de GPS al 3 dagen en weet ik precies hoe het allemaal werkt????
Joppe kijkt uiterst tevreden naar buiten. Een beetje wind doet een huwelijk erg goed. Nou maar hopen dat ons huwelijk het einde van dit weekend haalt. Als ik de andere zeilers moet geloven kan zo’n boot je huwelijk maken, of, vaker eigenlijk, breken.
Op de briefing wordt ons verteld dat het buiten de baai echt hard waait en het inmiddels windkracht 6 is. Hoge golven ook. Iedereen om me heen wordt steeds vrolijker en enthousiaster. Ik moet vooral heel nodig plassen voor de 4e keer in 30 minuten.
Ik ben niet bang aangelegd. Maar onze vorige paar keer was het maximaal windkracht 3 en toen ging het al best heel hard. In mijn hoofd doe ik dit maal 2 en krijg diverse angstvisoenen over haaien en schipbreuk.
Joppe loopt fluitend terug naar de boot en verzekert me dat er echt niets kan gebeuren. Vervolgens gaat hij ook voor de 3e keer in 20 minuten gaat plassen…
De start, de toeter is gegaan. Nog 5 minuten voor we over de startlijn mogen. Ik zie dat er op de boot wat lijntjes door elkaar lopen. Super tevreden dat ik iets zelf heb ontdekt wat niet helemaal goed is ga ik aan de slag om dit op te lossen. Bijna klaar en dan, het startschot. Iedereen is al over de streep. Wij zijn nog niet in de buurt.
5 minuten achterstand maar vol goede moed.
Zodra we de baai uitzoefen komen de golven op ons af. Ik hang in de trapeze en wordt bij iedere golf van alle kanten weggespoeld. Joppe doet een uiterst knap staaltje stuurwerk en wij presteren het om niet om te slaan, terwijl wij de wereldkampioen naast ons zien zwemmen. Gagaha, uiterst tevreden trotseren we de golven.
Om het eerste eiland heen blijken de golven echter nog hoger te zijn en de wind nog harder. Joppe en ik zien in dat het puur overleven is op het moment. Even komt de gedachte bij me op om te gaan huilen nu. Maar de constante golven die over me heen slaan en mijn armen en benen die trillen van de inspanning kunnen dit er op het moment even niet bijhebben. Niet zeuren en doorbuffelen dan maar.
Dan eindelijk, de finish…. De overige deelnemers, die allen al lang zijn aangekomen, juichen dat wij het hebben gehaald. Ze waren best een beetje bezorgd geweest. De rest van de league bestaat uit onder andere dus de wereldkampioen, de Aziatische kampioenen en die-hards die al minstens 10 jaar catamaran zeilen. En uit ons, onze 4e keer….
Dan mijn lekkerste biertje ooit!!
Dag 2:
Wederom een vroege ochtend. Maar vol goede moed. We hebben gisteren overleefd en vandaag gaat het minder hard waaien. Het kan dus alleen maar beter worden!
We besluiten in ieder geval een hele goede start te maken. Aftellen, nog 3 seconden, 2, 1 en we zijn vertrokken. Als eerste over de start!! Wow, dus zo voelt het om in de kopgroep te varen! Het is vandaag ‘slechts’ windkracht 4-5 en de boot zingt over de golven. Een aarzelend zonnetje. Ik voel me een soort Pacman terwijl we ons door de GPS geleid om de eilanden heen suizen. De finish… En we zijn niet de laatste boot!!
Onze vreugde is van korte duur. We zijn te vroeg gestart. 2 seconden. Gediskwalificeerd.
Onze perfect start moet nog komen. 1 keer te laat en 1 keer te vroeg maakt samen perfect toch? Het biedt in ieder geval hoop voor volgend weekend.
Gelukkig kunnen we er beiden hartelijk om lachen. Tsja. Volgend weekend nieuwe kansen! En ons huwelijk? Rock-solid!
Wednesday, March 14, 2007
The ring
The ring, Part I
Zoemmrrrr. Lunchpauze. Rondom de bank ontploft de stad altijd met de lunch. Een beetje Hong Kong Chinees heeft het richtingsgevoel van een mug en slentert voort over de stoep als een kwal door de zee. Op elk moment is er evenveel kans om naar links, rechts, voor of achter te gaan. Als je haast hebt is het alsof je door de flipperkast heen voortbeweegt. Net als kwallen raken zij elkaar nooit, terwijl ik non stop mijn excuses maak. Soms moet ik nog even op de golflengte komen. Als ik na de lunch mijn beklag doe kijkt iedereen mij aan... Langzaam?? Die mainland Chinese, die zijn pas echt langzaam. Ja, ja.
Maar vandaag ben ik op een missie. Gevoel was er al toen we weggingen van de zomer, maar sinds het begin van het jaar ben ik er lang over uit. Ik weet niet of het versnelt komt als je het z’n tweeen 10,000 kilometer verder een nieuw leven begint, of dat het nu toch wel was gekomen, maar het is er. Een missie naar een ring dus.
Ik ben nu in de 10e juweliers zaak geweest en ik ben duidelijk nog niet geslaagd voor mijn inburgeringscursus. Bling Bling is de Chinees zijn ding. Hoe groter de diamant hoe groter de liefde hier. Ik ben nog niet een ring tegengekomen die bescheiden is met een klein diamantje. Het voelt alsof je bij de slager vraagt om een groenteburger. Bij zaak nummer elf vind ik eindelijk wat ik zoek.
Verschillende maten... hoeveel gasten zijn er die in alle opwinding vergeten dat ringen in maten komen? Ik zet mijzelf in ieder geval stilletjes in het rijtje. Als je er over nadenkt is het eigenlijk niet zo gek dat je ring niet verstelbaar is, maar toch. We gaan over twee dagen weg, dus de tijd begint wel een beetje te dringen.
Vanochtend vroeg heb ik de twee ringen van Marike gepakt. Ze draagt ze elke dag dus vanochtend trek ik ze over aan de eettafel. Probeer het maar, niet makkelijk. Ik heb inmiddels acht redelijk gelukte cirkels. Ik leg de ringen weer terug. Marike draagt ze elke dag, mijn kracht zit in het verassings effect en ga tevreden op stap met de A4. Tip, als je dit leest terloops een grap tegen je chick maken over hoe dom het is dat ik niet over ring maten had nagedacht, en dan even snel vragen wat zij dan heeft. Je weet nooit wanneer het van pas komt.
De mevrouw van de ringen kijkt alsof ze nog nooit iemand heeft gehad met acht best redelijk gelukte cirkels op een A4 (al zeg ik het zelf). Na heel lang wikken en schuiven met de ringen over het A4tje zijn we terug naar drie stuks. 6 en een kwart tot 6 drie kwart. Even later stap ik met de gulden middenweg in mijn achter zak weer weg. Beter om te twijfelen over je ring dan over de eigenlijke vraag.
The Ring, Part II
Ik slinger de luiken open terwijl ik luister naar het geluid van de was die schoon wordt geslagen aan de overkant van het meer. We zijn in Udaipur, een stadje aan de rand van een meer in Rajasthan, de provincie van woestijnen en kastelen ten westen van Delhi. We zitten in een heel klein hotelletje wat uitkijkt op alle mooie hotels in de oude paleizen van de Maharadja.
Udaipur is onder andere bekend van de James Bond ‘Octopussy’ die zich afspeelt in het Lake Palace hotel, een wit marmeren hotel midden in het meer. Tegen Marike heb ik gezegd dat ik een morgen een verrassingsdag organiseer. Ik heb gelezen over een vlot wat voor het hotel ligt, waar je kunt eten en uitkijkt op zowel hotel als het stadje op de heuvel inclusief een waanzinnig oud paleis van de Maharadja. Na eindeloos bellen met de hoofdober, die het maar vreemd vindt dat iemand uit dat goedkoopje hotelletje dat chique vlot wil boeken, ben ik eindelijk rond als ik vertel wat de bedoeling is... Ik heb een reservering voor een diner a deux op het vlot en er brandt een ring (The Ring, Part I) in mijn achterzak.
Ik slinger de luiken open en zie dat het regent. Het heeft hier in geen tien jaar geregend in Februari en uitgerekend vandaag regent het. Klimaatsverandering beinvloedt nu naast de alternatieve elfstedentocht ook de dag dat ik eindelijk die brandende ring uit mijn achterzak ga halen.
Ik zit in de auto-riksja me te verwonderen waarom het vandaag regent als het plotseling stopt. Het voelt alsof Ganesh zich er zelf mee bemoeit. Letterlijk breekt de hemel open en plotseling ziet de dag er uit zoals die er moet zien hierl We lunchen boven op een hotel in de zon en een klein briesje.
Een klein briesje wordt sterker en sterkt aan tot een gezonde wind. De gezonde wind wakkert aan tot stormachtig en onze auto riksja komt bijna de berg niet meer op. Manu onze gids doet zijn beklag dat het hier in 10 jaar niet zo gewaaid heeft en hoeveel benzine er nu wel extra in de riksja moet. Ik hoor hem allang niet meer maar zie in gedachten alweer de golven over het vlot slaan.
Netjes aangekleed en in een mooi bootje, alsof we Octopussy en James zelf zijn, varen we naar het hotel. De meisjes bij receptie, de boot mannetjes, iedereen drentelt hartstikke zenuwachting om ons heen en als we eindelijk bij de hoofdober zijn komt het hoge woord eruit. Hij heeft nu drie keer geprobeerd om de tafel op te zetten die elke keer het meer in waait en nu echt de hoop op gegeven. Ik leg me bij de overmacht neer en vraag naar het meest romantische, Octopussy waardige, hoekje van het hotel.
Na wat schuiven komen we terecht in een rond torentje helemaal achter in bar. Met z’n tweeen kijken we uit over het meer en de paleizen. In een opwelling besluit ik nog meer risico te nemen en haal Marike over om champagne te drinken. Terwijl dat wordt ingeschonken ga ik nog even snel naar de WC.
Wat een onwerkelijk moment is dit. Ik sta op de WC de ring uit een kleine plastic zakje achterin mijn portemonnee te vissen. Het zakje was om eventueel nog een kunnen ruilen als de maat echt nergens op leek. Naast mij staat een van de stamgasten van het hotel, die heel verdacht naar mij en mijn plastic zakje kijkt. Die vertelt vanavond aan zijn vrouw dat het Lake Palace Hotel ook niet meer is wat het was.
Als ik bij Marike terug ben zeg ik dat we nog heel even moeten wachten met proosten. Wat ik dan zeg is heel kort zoals ik had bedacht, maar nog steeds presteer ik het om de volgorde volledig om te draaien terwijl ik het honderd keer ervoor in gedachten heb gedaan. Gelukkig is de strekking nog hetzelfde.
Marike moet wel een beetje huilen en roept als eerste dat ze het niet zag aankomen... ja ja, maar dat was niet de vraag... Het is een ongelofelijk mooi moment samen.
We zitten nog een tijd daar en eten daarna vlakbij de tuin van het hotel. We blijven als laatste zitten en dromen een beetje hoe leuk het ons lijkt om te trouwen. Als slotstuk barst er een enorme onweersbui los en voelt het alsof we de enige op wereld zijn.
De hoofdober glundert de hele avond al van oor tot oor en op het eind komt de aap uit de mouw. Hij is zo teleurgesteld dat de ring niet op zijn vlot te voorschijn kon worden getrokken, dat hij een mooie, witte, Indiase glazuren-taart heeft gebakken met “congratulations”. Te midden een rij grijzende Indiase obers eten wij ons stukje glazuur taart.
Die avond ga ik volledig gelukkig terug naar het hotel met in mijn ene hand mijn verloofde en in mijn andere hand een taart doos met een halve glazuur taart. Wat wil je nog meer?
Zoemmrrrr. Lunchpauze. Rondom de bank ontploft de stad altijd met de lunch. Een beetje Hong Kong Chinees heeft het richtingsgevoel van een mug en slentert voort over de stoep als een kwal door de zee. Op elk moment is er evenveel kans om naar links, rechts, voor of achter te gaan. Als je haast hebt is het alsof je door de flipperkast heen voortbeweegt. Net als kwallen raken zij elkaar nooit, terwijl ik non stop mijn excuses maak. Soms moet ik nog even op de golflengte komen. Als ik na de lunch mijn beklag doe kijkt iedereen mij aan... Langzaam?? Die mainland Chinese, die zijn pas echt langzaam. Ja, ja.
Maar vandaag ben ik op een missie. Gevoel was er al toen we weggingen van de zomer, maar sinds het begin van het jaar ben ik er lang over uit. Ik weet niet of het versnelt komt als je het z’n tweeen 10,000 kilometer verder een nieuw leven begint, of dat het nu toch wel was gekomen, maar het is er. Een missie naar een ring dus.
Ik ben nu in de 10e juweliers zaak geweest en ik ben duidelijk nog niet geslaagd voor mijn inburgeringscursus. Bling Bling is de Chinees zijn ding. Hoe groter de diamant hoe groter de liefde hier. Ik ben nog niet een ring tegengekomen die bescheiden is met een klein diamantje. Het voelt alsof je bij de slager vraagt om een groenteburger. Bij zaak nummer elf vind ik eindelijk wat ik zoek.
Verschillende maten... hoeveel gasten zijn er die in alle opwinding vergeten dat ringen in maten komen? Ik zet mijzelf in ieder geval stilletjes in het rijtje. Als je er over nadenkt is het eigenlijk niet zo gek dat je ring niet verstelbaar is, maar toch. We gaan over twee dagen weg, dus de tijd begint wel een beetje te dringen.
Vanochtend vroeg heb ik de twee ringen van Marike gepakt. Ze draagt ze elke dag dus vanochtend trek ik ze over aan de eettafel. Probeer het maar, niet makkelijk. Ik heb inmiddels acht redelijk gelukte cirkels. Ik leg de ringen weer terug. Marike draagt ze elke dag, mijn kracht zit in het verassings effect en ga tevreden op stap met de A4. Tip, als je dit leest terloops een grap tegen je chick maken over hoe dom het is dat ik niet over ring maten had nagedacht, en dan even snel vragen wat zij dan heeft. Je weet nooit wanneer het van pas komt.
De mevrouw van de ringen kijkt alsof ze nog nooit iemand heeft gehad met acht best redelijk gelukte cirkels op een A4 (al zeg ik het zelf). Na heel lang wikken en schuiven met de ringen over het A4tje zijn we terug naar drie stuks. 6 en een kwart tot 6 drie kwart. Even later stap ik met de gulden middenweg in mijn achter zak weer weg. Beter om te twijfelen over je ring dan over de eigenlijke vraag.
The Ring, Part II
Ik slinger de luiken open terwijl ik luister naar het geluid van de was die schoon wordt geslagen aan de overkant van het meer. We zijn in Udaipur, een stadje aan de rand van een meer in Rajasthan, de provincie van woestijnen en kastelen ten westen van Delhi. We zitten in een heel klein hotelletje wat uitkijkt op alle mooie hotels in de oude paleizen van de Maharadja.
Udaipur is onder andere bekend van de James Bond ‘Octopussy’ die zich afspeelt in het Lake Palace hotel, een wit marmeren hotel midden in het meer. Tegen Marike heb ik gezegd dat ik een morgen een verrassingsdag organiseer. Ik heb gelezen over een vlot wat voor het hotel ligt, waar je kunt eten en uitkijkt op zowel hotel als het stadje op de heuvel inclusief een waanzinnig oud paleis van de Maharadja. Na eindeloos bellen met de hoofdober, die het maar vreemd vindt dat iemand uit dat goedkoopje hotelletje dat chique vlot wil boeken, ben ik eindelijk rond als ik vertel wat de bedoeling is... Ik heb een reservering voor een diner a deux op het vlot en er brandt een ring (The Ring, Part I) in mijn achterzak.
Ik slinger de luiken open en zie dat het regent. Het heeft hier in geen tien jaar geregend in Februari en uitgerekend vandaag regent het. Klimaatsverandering beinvloedt nu naast de alternatieve elfstedentocht ook de dag dat ik eindelijk die brandende ring uit mijn achterzak ga halen.
Ik zit in de auto-riksja me te verwonderen waarom het vandaag regent als het plotseling stopt. Het voelt alsof Ganesh zich er zelf mee bemoeit. Letterlijk breekt de hemel open en plotseling ziet de dag er uit zoals die er moet zien hierl We lunchen boven op een hotel in de zon en een klein briesje.
Een klein briesje wordt sterker en sterkt aan tot een gezonde wind. De gezonde wind wakkert aan tot stormachtig en onze auto riksja komt bijna de berg niet meer op. Manu onze gids doet zijn beklag dat het hier in 10 jaar niet zo gewaaid heeft en hoeveel benzine er nu wel extra in de riksja moet. Ik hoor hem allang niet meer maar zie in gedachten alweer de golven over het vlot slaan.
Netjes aangekleed en in een mooi bootje, alsof we Octopussy en James zelf zijn, varen we naar het hotel. De meisjes bij receptie, de boot mannetjes, iedereen drentelt hartstikke zenuwachting om ons heen en als we eindelijk bij de hoofdober zijn komt het hoge woord eruit. Hij heeft nu drie keer geprobeerd om de tafel op te zetten die elke keer het meer in waait en nu echt de hoop op gegeven. Ik leg me bij de overmacht neer en vraag naar het meest romantische, Octopussy waardige, hoekje van het hotel.
Na wat schuiven komen we terecht in een rond torentje helemaal achter in bar. Met z’n tweeen kijken we uit over het meer en de paleizen. In een opwelling besluit ik nog meer risico te nemen en haal Marike over om champagne te drinken. Terwijl dat wordt ingeschonken ga ik nog even snel naar de WC.
Wat een onwerkelijk moment is dit. Ik sta op de WC de ring uit een kleine plastic zakje achterin mijn portemonnee te vissen. Het zakje was om eventueel nog een kunnen ruilen als de maat echt nergens op leek. Naast mij staat een van de stamgasten van het hotel, die heel verdacht naar mij en mijn plastic zakje kijkt. Die vertelt vanavond aan zijn vrouw dat het Lake Palace Hotel ook niet meer is wat het was.
Als ik bij Marike terug ben zeg ik dat we nog heel even moeten wachten met proosten. Wat ik dan zeg is heel kort zoals ik had bedacht, maar nog steeds presteer ik het om de volgorde volledig om te draaien terwijl ik het honderd keer ervoor in gedachten heb gedaan. Gelukkig is de strekking nog hetzelfde.
Marike moet wel een beetje huilen en roept als eerste dat ze het niet zag aankomen... ja ja, maar dat was niet de vraag... Het is een ongelofelijk mooi moment samen.
We zitten nog een tijd daar en eten daarna vlakbij de tuin van het hotel. We blijven als laatste zitten en dromen een beetje hoe leuk het ons lijkt om te trouwen. Als slotstuk barst er een enorme onweersbui los en voelt het alsof we de enige op wereld zijn.
De hoofdober glundert de hele avond al van oor tot oor en op het eind komt de aap uit de mouw. Hij is zo teleurgesteld dat de ring niet op zijn vlot te voorschijn kon worden getrokken, dat hij een mooie, witte, Indiase glazuren-taart heeft gebakken met “congratulations”. Te midden een rij grijzende Indiase obers eten wij ons stukje glazuur taart.
Die avond ga ik volledig gelukkig terug naar het hotel met in mijn ene hand mijn verloofde en in mijn andere hand een taart doos met een halve glazuur taart. Wat wil je nog meer?
Wednesday, January 17, 2007
Zwerven in Hong Kong
Elk dorp heeft een landloper. Elke stad heeft een zwerver. Elke wereldstad heeft zijn eigen slag zwervers. In Mexico city hebben ze enorme snorren, in Amsterdam hebben ze allemaal een fiets, in Havana rookten ze allemaal Cohiba’s en in Parijs liggen ze en masse in de Metro stations. Hong Kong is anders.
Om te beginnen, ik zie er weinig. In Amsterdam schat ik dat je elke dag 500 nieuwe gezichten op straat zag en daarvan waren er 1-2 dakloos Dus ongeveer 0.25%. Er wonen 900.000 mensen in Amsterdam, dus ongeveer 2300 daklozen. Een snel rondje op de google machine leert dat volgens de gemeente Amsterdam 2630 daklozen zijn. Ongeveer 0.3% dus.
In Hong Kong heb ik er tot nu toe ongeveer 20 gezien. Dat is niet veel want het zouden er in totaal (0.3% x 7m) = 21.000 moeten zijn. Betekent dat dat er structureel minder zijn? Een oorzaak kan zijn dat de overheid een afschrikkingsbeleid heeft, wat een wat Stalinistische klank heeft en bovendien waar blijven ze dan? Een andere oorzaak kan zijn dat het sociale vangnet veel sterker is. Ik denk en hoop dat dat laatste wat meer het geval is, want de kloof tussen arm en rijk is wel heel groot hier. De Hong Kong Chinees kan verschrikkelijk op geld uit zijn, maar is ook weer erg familie gericht. Volgens de HK government website zijn er maar 1320 (geregistreerde) daklozen. Zo laag doet ook wel weer Stalinistisch aan.
Ten tweede hangen ze niet slim rond. Aan de overkant van Hong Kong Island, Kowloon, zijn er iets meer, maar hier in Central zijn er te weinig. Central is het bankdistrict en hier lopen de kapitalistische krijtstrepen rond die voor een schappelijk bedrag hun schuldgevoel zouden moeten af willen kopen. Ik heb er denk ik maar 4 gezien hier in Central. Weer vraag ik me een beetje af of er niet iemand een afschrikkingsbeleid voert...
Wij hebben tot nu toe aan bijna elke zwerver wat gegeven. Al was het alleen maar om dit te kunnen zeggen. Tussen de bank en het park waar ik elke ochtend loop ligt Joe. Een keer per week geef ik Joe wat. Ik roep dan “Joe Sam”, wat goedemorgen en dank je wel tegelijkertijd is. Joe roept “Joe Sam” terug, er gaan 2 Honkies in zijn bakje en de transactie is afgerond. Als ik niets geef kijkt Joe strak naar de grond.
Joe ziet er niet uit alsof hij op straat slaapt en is standaard voor de koffietijd, 10 uur, weer vertrokken. Toen ik laatst langs liep “Joe Sam” riep keek hij op met keurig geknipte haren. Hoeveel zwervers ken je in Amsterdam die eens in de 2 maanden keurig naar de kapper gaan? Hong Kong is anders.
Het mooiste verhaal gaat over de zwerver in Happy Valley. Ik heb het niet zelf gezien, maar volgens de overlevering is er daar welgeteld een zwerver. Bovendien de enige zwerver ter wereld met een Ipod... Happy Valley, it’s all in the name.
Om te beginnen, ik zie er weinig. In Amsterdam schat ik dat je elke dag 500 nieuwe gezichten op straat zag en daarvan waren er 1-2 dakloos Dus ongeveer 0.25%. Er wonen 900.000 mensen in Amsterdam, dus ongeveer 2300 daklozen. Een snel rondje op de google machine leert dat volgens de gemeente Amsterdam 2630 daklozen zijn. Ongeveer 0.3% dus.
In Hong Kong heb ik er tot nu toe ongeveer 20 gezien. Dat is niet veel want het zouden er in totaal (0.3% x 7m) = 21.000 moeten zijn. Betekent dat dat er structureel minder zijn? Een oorzaak kan zijn dat de overheid een afschrikkingsbeleid heeft, wat een wat Stalinistische klank heeft en bovendien waar blijven ze dan? Een andere oorzaak kan zijn dat het sociale vangnet veel sterker is. Ik denk en hoop dat dat laatste wat meer het geval is, want de kloof tussen arm en rijk is wel heel groot hier. De Hong Kong Chinees kan verschrikkelijk op geld uit zijn, maar is ook weer erg familie gericht. Volgens de HK government website zijn er maar 1320 (geregistreerde) daklozen. Zo laag doet ook wel weer Stalinistisch aan.
Ten tweede hangen ze niet slim rond. Aan de overkant van Hong Kong Island, Kowloon, zijn er iets meer, maar hier in Central zijn er te weinig. Central is het bankdistrict en hier lopen de kapitalistische krijtstrepen rond die voor een schappelijk bedrag hun schuldgevoel zouden moeten af willen kopen. Ik heb er denk ik maar 4 gezien hier in Central. Weer vraag ik me een beetje af of er niet iemand een afschrikkingsbeleid voert...
Wij hebben tot nu toe aan bijna elke zwerver wat gegeven. Al was het alleen maar om dit te kunnen zeggen. Tussen de bank en het park waar ik elke ochtend loop ligt Joe. Een keer per week geef ik Joe wat. Ik roep dan “Joe Sam”, wat goedemorgen en dank je wel tegelijkertijd is. Joe roept “Joe Sam” terug, er gaan 2 Honkies in zijn bakje en de transactie is afgerond. Als ik niets geef kijkt Joe strak naar de grond.
Joe ziet er niet uit alsof hij op straat slaapt en is standaard voor de koffietijd, 10 uur, weer vertrokken. Toen ik laatst langs liep “Joe Sam” riep keek hij op met keurig geknipte haren. Hoeveel zwervers ken je in Amsterdam die eens in de 2 maanden keurig naar de kapper gaan? Hong Kong is anders.
Het mooiste verhaal gaat over de zwerver in Happy Valley. Ik heb het niet zelf gezien, maar volgens de overlevering is er daar welgeteld een zwerver. Bovendien de enige zwerver ter wereld met een Ipod... Happy Valley, it’s all in the name.
Friday, December 22, 2006
Expat-vrouwen, domme vrouwen
16 miljoen Nederlanders, die zich erg goed over de wereld hebben verspreid.
Gisteren zat ik in de bus, met vlak achter mij drie Leidse corps meisjes. Dat weet ik omdat ze alledrie uitgebreid met hun mobiele telefoons liepen te zwaaien en hun belevenissen aan het thuisfront aan het vertellen waren. Met alleen hun conversaties zou ik 10 blogs kunnen vullen, maar een ervan sprong er echt uit:
"ja het is wel okee hier, gisteren zijn we naar die ene tent geweest die de vriend van de praeses aanraadde, je weet wel, nou daar hebben we dus een aantal van die meiden gezien die hier dan wonen. Getverdemme, die zijn echt zooooo dom! Dat moet natuurlijk ook wel, als je man de hele dag aan het werk is en jij nooit hoeft na te denken, jahoor dan breken je hersencellen natuurlijk vanzelf af. Nee, echt waar, heeeeeeel dom, allemaal. Het enige spannende in hun leven is de relatie die ze hebben met hun tennisleraar. Ja, haha, echt heeeel dom!"
Uit angst dat ze in mij een Nederlandse domme expat-vrouw zouden herkennen ben ik in een zijwaartse vloeiende beweging twee haltes te vroeg uitgestapt. Maar wat mij bovenal dwars zit is dat ik zo'n lelijke tennisleraar heb.
Gisteren zat ik in de bus, met vlak achter mij drie Leidse corps meisjes. Dat weet ik omdat ze alledrie uitgebreid met hun mobiele telefoons liepen te zwaaien en hun belevenissen aan het thuisfront aan het vertellen waren. Met alleen hun conversaties zou ik 10 blogs kunnen vullen, maar een ervan sprong er echt uit:
"ja het is wel okee hier, gisteren zijn we naar die ene tent geweest die de vriend van de praeses aanraadde, je weet wel, nou daar hebben we dus een aantal van die meiden gezien die hier dan wonen. Getverdemme, die zijn echt zooooo dom! Dat moet natuurlijk ook wel, als je man de hele dag aan het werk is en jij nooit hoeft na te denken, jahoor dan breken je hersencellen natuurlijk vanzelf af. Nee, echt waar, heeeeeeel dom, allemaal. Het enige spannende in hun leven is de relatie die ze hebben met hun tennisleraar. Ja, haha, echt heeeel dom!"
Uit angst dat ze in mij een Nederlandse domme expat-vrouw zouden herkennen ben ik in een zijwaartse vloeiende beweging twee haltes te vroeg uitgestapt. Maar wat mij bovenal dwars zit is dat ik zo'n lelijke tennisleraar heb.
Thursday, November 02, 2006
Thuis
Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt
Het is de kunst achter je te laten wat was
Te genieten van wat is
En je niet druk te maken om wat gaat komen….
Da’s allemaal erg mooi en waar,
Totdat de Lonely Planet tegen je liegt.
Steve, de schrijver van mijn voormalige Bijbel,
beschrijft zijn favoriete dag in Hong Kong.
In de middag bevindt hij zich in een reusachtige kabelbaan.
Echter is deze kabelbaan pas 2 weken geleden opengegaan en
had ik die Lonely Planet echt al eerder….
Nu vraag ik je!
Je begrijpt dat wij niet meer blindelings de LP volgen.
Vooral als we vrienden over hebben wil je toch
een beetje bereisd uit de hoek komen
Want ook al wonen wij pas een paar maanden in Hong Kong,
Je wilt toch graag je stad laten zien alsof je er bent geboren.
En een fantastische stad;
Want genieten doen we. Het is moeilijk je niet te verliezen in
de bruisende lifestyle van Hong Kong.
Iedere avond en vooral ieder weekend voelt als een vakantie.
Of we nu wedden op paardenrennen, waterskiën tussen de palmstranden, hiken over de groene heuvelruggen of aan de bar staan hoger dan de Euromast, iedere dag is weer enerverend en nieuw.
En hoewel het steeds meer als thuis begint te voelen,
Zeggen we nog steeds dat we met kerst naar “huis” gaan.
Hopelijk zeggen we hetzelfde
als we op nieuwjaar weer terug naar Hong Kong vliegen.
Het laten komen zoals het komt;
Makkelijk praten vanaf 34 hoog,
(Nog) zonder baan en
Zo’n 9500 kilometer van huis,
Maar leven is het zeker!
Het is de kunst achter je te laten wat was
Te genieten van wat is
En je niet druk te maken om wat gaat komen….
Da’s allemaal erg mooi en waar,
Totdat de Lonely Planet tegen je liegt.
Steve, de schrijver van mijn voormalige Bijbel,
beschrijft zijn favoriete dag in Hong Kong.
In de middag bevindt hij zich in een reusachtige kabelbaan.
Echter is deze kabelbaan pas 2 weken geleden opengegaan en
had ik die Lonely Planet echt al eerder….
Nu vraag ik je!
Je begrijpt dat wij niet meer blindelings de LP volgen.
Vooral als we vrienden over hebben wil je toch
een beetje bereisd uit de hoek komen
Want ook al wonen wij pas een paar maanden in Hong Kong,
Je wilt toch graag je stad laten zien alsof je er bent geboren.
En een fantastische stad;Want genieten doen we. Het is moeilijk je niet te verliezen in
de bruisende lifestyle van Hong Kong.
Iedere avond en vooral ieder weekend voelt als een vakantie.
Of we nu wedden op paardenrennen, waterskiën tussen de palmstranden, hiken over de groene heuvelruggen of aan de bar staan hoger dan de Euromast, iedere dag is weer enerverend en nieuw.
En hoewel het steeds meer als thuis begint te voelen,
Zeggen we nog steeds dat we met kerst naar “huis” gaan.
Hopelijk zeggen we hetzelfde
als we op nieuwjaar weer terug naar Hong Kong vliegen.
Het laten komen zoals het komt;
Makkelijk praten vanaf 34 hoog,
(Nog) zonder baan en
Zo’n 9500 kilometer van huis,
Maar leven is het zeker!
Wednesday, October 11, 2006
Voertaal
Hong Kong was een Engels bolwerk en dat merk je. Lekker rechts inhalen, ook nog het stuur aan de verkeerde kant en bovendien overal Engels spreken.
Mandarijn heeft 4 verschillende toonvallen om een woord uit te spreken en een volstrekt afwijkende set grammatica van wat wij kennen. Niet makkelijk, maar vanaf volgende week gaan we toch een gooi doen.
Cantonees heeft minstens 8 verschillende toonvallen en als ze gedronken hebben komen daar nog eens 8 bij. Zeker niet makkelijk, en waarschijnlijk houden wij het bij ”goedemorgen”, ”dankjewel”, ”pas op man in je rug” en ”iets meer hangend op de nummer 10 positie bewegen dan ben je beter aanspeelbaar”. Het laatste werkt vooral goed met de gebaren erbij.
Engels is eigenlijk wat iedereen hier spreekt. Op kantoor is alles Engels, de makelaar spreekt vloeiend Engels, de portier van ons gebouw, de mensen in de winkel. Een beperkte stimulans om de 8 toonvallen onder de knie te krijgen.
Pas als je wat buiten de stad komt merk je dat er ook veel Chinezen naar HK zijn gekomen die geen Engels hebben geleerd. Maar bordjes klassiekers zoals ”Yes, yes, same, same but different” of ”this bar is closed because it’s not open” kom je nog steeds niet tegen..
Wij zijn op zondag naar de Big Budda gegaan. Die ligt op het groene Lantau eiland en is de grootste, zittende, openlucht, Buddha ...ter wereld! Buddha zit boven op een berg met een klein attractie dorp en echt klooster ernaast. Afwisselend waan je je in de Efteling en in Boedistisch Thailand.
Eindelijk is het Engels voertaal af als we in het klooster zijn. De drie toonvallen komen nu dan pas en met een welgemeende ”ngoi” nemen wij de specialiteit van de kaart in ontvangt: Fired rice.
Mandarijn heeft 4 verschillende toonvallen om een woord uit te spreken en een volstrekt afwijkende set grammatica van wat wij kennen. Niet makkelijk, maar vanaf volgende week gaan we toch een gooi doen.
Cantonees heeft minstens 8 verschillende toonvallen en als ze gedronken hebben komen daar nog eens 8 bij. Zeker niet makkelijk, en waarschijnlijk houden wij het bij ”goedemorgen”, ”dankjewel”, ”pas op man in je rug” en ”iets meer hangend op de nummer 10 positie bewegen dan ben je beter aanspeelbaar”. Het laatste werkt vooral goed met de gebaren erbij.
Engels is eigenlijk wat iedereen hier spreekt. Op kantoor is alles Engels, de makelaar spreekt vloeiend Engels, de portier van ons gebouw, de mensen in de winkel. Een beperkte stimulans om de 8 toonvallen onder de knie te krijgen.
Pas als je wat buiten de stad komt merk je dat er ook veel Chinezen naar HK zijn gekomen die geen Engels hebben geleerd. Maar bordjes klassiekers zoals ”Yes, yes, same, same but different” of ”this bar is closed because it’s not open” kom je nog steeds niet tegen..
Wij zijn op zondag naar de Big Budda gegaan. Die ligt op het groene Lantau eiland en is de grootste, zittende, openlucht, Buddha ...ter wereld! Buddha zit boven op een berg met een klein attractie dorp en echt klooster ernaast. Afwisselend waan je je in de Efteling en in Boedistisch Thailand.
Eindelijk is het Engels voertaal af als we in het klooster zijn. De drie toonvallen komen nu dan pas en met een welgemeende ”ngoi” nemen wij de specialiteit van de kaart in ontvangt: Fired rice.
Tuesday, September 19, 2006
Indrukken
De roltrap die recht door het centrum omhoog gaat naar Midlevels
En helemaal boven aan die roltrap, daar wonen wij...
De straat waar gedronken wordt: Lan Kwai Fong
Hoe gaat dit passen?
Wodka in de Wodka-bar
Joppe op de apen-rots
Monday, September 18, 2006
Shoppen
Shoppen
Work hard, shop harder.
Why do you need yoga, when you have retail therapy
HSCB credit card… because shopping makes you feel good.
Vanmiddag liep ik langs de net geopende Esprit winkel op Queensroad, een van fameuze winkelstraten in Hong Kong.Op straat worden balonnen uitgedeeld met de teksten als “work hard, shop harder” en er is een soort streetdance voorstelling voor de winkel. In de etalage voeren twee etalage poppen van vlees en bloed een balletvoorstelling op. Dit is dus retail therapy.
Ik kijk over de schouders van een klein Chinees vrouwtje naar het tafereel. De hemel is een half uur geleden opengebarsten en zij heeft over haar kleren een vuilniszak aan met gaten voor haar armen, zoals je die vroeger maakt om buiten te spelen. Ze draagt een grote rietenhoed die je ook vaak ziet bij vrouwen die aan het rijstplukken zijn in de velden. Ze heeft een anderhalve meter lange bamboe stok over haar schouder en aan beide kanten balanceren twee zware plastic zakken. De lokale markten liggen op de heuvel en worden vaak lopende bevoorraad. Zwaar werk en zeker voor een vrouw van 50 schat ik. Ik vraag me af wat zij ervan denkt.
Shoppen is een werkwoord wat ook in Nederland een ongekende opmars heeft gemaakt. Marike en mijn zusjes gebruiken het, maar ik denk mijn moeder ook al. Maar het shoppen waar de Viva het over heeft is peanuts bij wat hier gebeurd. Hong Kong is de eredivisie van het shoppen.
“HSBC Credit card... because shopping makes you feel good.” Shoppen is hier een religie geworden. Vroeger waarschuwde je vader om alleen te kopen wat je nodig had, hier durf je tegenovergestelde in je credit card reclame te zeggen. Nu is het anders. Het voelt goed om met nieuwe spullen thuis te komen, winkels hebben 8 collecties per jaar, 8 keer uitverkoop, kleren worden ontworpen om niet te lang mee te gaan (ZARA concept) want anders kom je niet nog 7 keer terug.
De vraag is of deze materialistische dadendrang nog heel lang houdbaar is. Zie de wereld als een simpele machine waar wat in moet en wat uitkomt. Erin gaan natuurlijke bronnen in en er komen primaire, secundaire en tertaire behoeften uit. Laten we zeggen dat de tertaire behoeften bevredigd worden door de Esprit shop. Als we dan moeten gaan shoppen om te shoppen dan komt er een ongekende nieuwe vorm van behoeften bij. Deze nieuwe “behoeften” zijn ongelimiteerd want hoe meer we kopen hoe beter we ons voelen.
Om deze behoeften te leveren is onze machine letterlijk al wat overhit. De vraag is wat er gebeurt als de familie van het Chinese vrouwtje ook deze behoeften krijgt. De 7m Hong Kong’nezen zijn maar een hele kleine voorbode van er aan de overkant ligt.
Wat denkt het Chinese vrouwtje? Waarschijnlijk dat ik makkelijk praten heb achter mijn laptop op de 34e verdieping.
Work hard, shop harder.
Why do you need yoga, when you have retail therapy
HSCB credit card… because shopping makes you feel good.
Vanmiddag liep ik langs de net geopende Esprit winkel op Queensroad, een van fameuze winkelstraten in Hong Kong.Op straat worden balonnen uitgedeeld met de teksten als “work hard, shop harder” en er is een soort streetdance voorstelling voor de winkel. In de etalage voeren twee etalage poppen van vlees en bloed een balletvoorstelling op. Dit is dus retail therapy.
Ik kijk over de schouders van een klein Chinees vrouwtje naar het tafereel. De hemel is een half uur geleden opengebarsten en zij heeft over haar kleren een vuilniszak aan met gaten voor haar armen, zoals je die vroeger maakt om buiten te spelen. Ze draagt een grote rietenhoed die je ook vaak ziet bij vrouwen die aan het rijstplukken zijn in de velden. Ze heeft een anderhalve meter lange bamboe stok over haar schouder en aan beide kanten balanceren twee zware plastic zakken. De lokale markten liggen op de heuvel en worden vaak lopende bevoorraad. Zwaar werk en zeker voor een vrouw van 50 schat ik. Ik vraag me af wat zij ervan denkt.
Shoppen is een werkwoord wat ook in Nederland een ongekende opmars heeft gemaakt. Marike en mijn zusjes gebruiken het, maar ik denk mijn moeder ook al. Maar het shoppen waar de Viva het over heeft is peanuts bij wat hier gebeurd. Hong Kong is de eredivisie van het shoppen.
“HSBC Credit card... because shopping makes you feel good.” Shoppen is hier een religie geworden. Vroeger waarschuwde je vader om alleen te kopen wat je nodig had, hier durf je tegenovergestelde in je credit card reclame te zeggen. Nu is het anders. Het voelt goed om met nieuwe spullen thuis te komen, winkels hebben 8 collecties per jaar, 8 keer uitverkoop, kleren worden ontworpen om niet te lang mee te gaan (ZARA concept) want anders kom je niet nog 7 keer terug.
De vraag is of deze materialistische dadendrang nog heel lang houdbaar is. Zie de wereld als een simpele machine waar wat in moet en wat uitkomt. Erin gaan natuurlijke bronnen in en er komen primaire, secundaire en tertaire behoeften uit. Laten we zeggen dat de tertaire behoeften bevredigd worden door de Esprit shop. Als we dan moeten gaan shoppen om te shoppen dan komt er een ongekende nieuwe vorm van behoeften bij. Deze nieuwe “behoeften” zijn ongelimiteerd want hoe meer we kopen hoe beter we ons voelen.
Om deze behoeften te leveren is onze machine letterlijk al wat overhit. De vraag is wat er gebeurt als de familie van het Chinese vrouwtje ook deze behoeften krijgt. De 7m Hong Kong’nezen zijn maar een hele kleine voorbode van er aan de overkant ligt.
Wat denkt het Chinese vrouwtje? Waarschijnlijk dat ik makkelijk praten heb achter mijn laptop op de 34e verdieping.
Wednesday, September 06, 2006
Eerste indrukken
“Hong Kong, I have arrived”.
Een nieuw station in ons leven.
De laatste tijd in Amsterdam is omgevlogen. Als je weet dat je ergens weggaat, beleef je alles extra intens. Was daar ineens al het afscheid op Schiphol (nog heel even paniek toen het brandalarm afging). Tranen amper opgedroogd, nog een laatste obstakel, een hydraulische fout; het hele vliegtuig ging niet vertrekken…. Gelukkig werd er binnen een paar uur een geheel nieuw toestel geregeld en konden we alsnog vertrekken.
Meteen op pad met de makelaar. Joppe had dit ook al verteld, maar het is ongelofelijk hoe alle appartementen op elkaar lijken. En hoe heerlijk inefficiënt. Het gaat hier duidelijk niet om hoeveel vierkante meters je hebt, maar hoeveel kamers! Het laatste appartement van de dag was al Joppe’s favoriet van voorgaande sessies (na de boot dan). Bovenaan de roltrap, met uitzicht op de haven, op de 34e verdieping (tja, over die hoogtevrees moet ik toch een keer heen…) zal ons nieuwe paleisje worden de komende periode.
Hong Kong is overweldigend. De hoge gebouwen, de drukte, de lichten; het schreeuwt kapitalisme! Maar, het is ook prachtig, vriendelijk, levendig; fascinerend, ik kan me hier wel thuis voelen denk ik. Afgelopen weekend zijn we met een groep mensen op een boot (normaal gesproken voor klanten van de ABN met de toepasselijke naam; “Cash Flow”) op pad gegaan. Het is echt bizar, je vaart in 5 minuten van het drukke leven naar paradijselijke bounty-strandjes. Gewaterskied, Joppe gemonoskied, heerlijke visjes gegeten (live uit het water) en je waant je weer in een heel andere omgeving.
Donderdagochtend mag ik koffiedrinken bij de vrouw van de consul thuis met allemaal expat vrouwen. Om, zoals de uitnodiging vermeldt, informatie uit te kunnen wisselen over scholen voor de kinderen….
Hmmm, maar nu eerst, genieten van dit station en van Joppe!
Friday, September 01, 2006
De Balans
Kwart voor acht ‘s ochtends en ik zit in de trein naar het vliegveld. Na bijna 8 weken komt Marike eindelijk aan. Wat zijn de indrukken na 8 weken?
Hong Kong is groots, overweldigend en heeft toch wat weg van een dorp. De stad is op een ongelofelijke manier de hoogte in gebouwd. Niet alleen de enorme wolkenkrabbers waar de corporates zitten, maar ook een beetje wooncomplex heeft dertig plus aan verdiepingen. Tel daar bij dat waar gebouwd is alles dicht op elkaar staat. Een toren verder zit het hoofdkantoor van HSBC. Mijn equivalent bij HSBC heeft zijn scherm van mij afgedraaid, anders kan ik lezen welke overnames zij plannen.
Bovendien kenmerken uitdijende steden zich door meer en meer laagbouw als je aan rand komt. Afgelopen weekend ben ik bij Edward, mijn Chinese collega, in New Territoties (rand van de stad) langs gegaan en ook daar is de sky the limit. Laatst een serie gezien op de discovery channel over de “perfecte typhoon” die op HK zou kunnen knallen. Domino d-day met skyscrapers.
Toch ligt de stad midden tussen de diepgroene en dichtbegroeide bergen. Grote stukken zijn niet te bebouwen en geven daarom bijna altijd wel ergens een groen uitzicht. Openbaar vervoer is on Nederlands efficient en je zit ook zo in diezelfde bergen. De rest van het leven centreert zich in Central, mid levels (de woonwijk erboven), Soho (de wijk met de barren, restaurant etc) en Happy valley (de sportvelden). Alles ligt bijna op loopafstand van elkaar. Of HK met 7m inwoners is echt een dorp of er is nog een hoop meer te ontdekken...
De balans van de bank. Ik geloof er heilig in dat maximaal leren het begin is van alles. Focus op je leercurve en de rest volgt vanzelf, wat dat ook is. Na 2 jaar corporate finance in Amsterdam vond ik dat mijn eigen leercurve wat vlakker werd en mijn nieuwe rol heeft absoluut weer een steile leercurve. Eerder heb ik al wat eerste indrukken neergezet, de afgelopen weken heb ik mij vooral verbaasd over de complexiteit van een grote organisatie.
Mijn oude rol was heel project matig en dan zie maar een stuk van een organisatie. Nu zit ik dichter tegen de besluitvorming aan. Ik krijg zowel een gevoel hoe dat hier voor de bank in Azië gaat als hoe het in Amsterdam gaat. Grotere organisaties zijn enorme complexe horloges en een constant uitdijend aantal radartjes. Vroeg of laat komt er zand in en als niet alle schakeltjes met elkaar meedraaien, gaat dat zand er nooit meer uit. Teveel schakels is funest, want dan vertraagt er altijd wel een. Sense and simplicity is het enige wat helpt... elimineer de tussenliggende schakels en maak communicatie lijnen korter.
Makkelijker gezegd dan gedaan. Nu pas begrijp ik waar die management boeken op de universiteit over gingen. Achteraf zinnig, maar verschil tussen theorie en praktijk is enorm. Moeilijk precies te verwoorden wat ik leer, maar ik leer.
Alleen zijn is geen bal aan. Er is een liedje van de Dijk wat als titel heeft “een man weet pas wat hij mist als ze er is niet is” en dat is het gewoon. Voor Marike is de stap nog veel spannender. Zij heeft haar baan opgezegd om haar geluk te beproeven. Nog weer net wat anders dan in een gespreid corporate bedje terecht te komen. Daar heb ik eigenlijk veel meer bewondering voor.
Daar komt Marike. Tijd voor haar om wat impressies op te gaan schrijven, ik val in herhaling.
Hong Kong is groots, overweldigend en heeft toch wat weg van een dorp. De stad is op een ongelofelijke manier de hoogte in gebouwd. Niet alleen de enorme wolkenkrabbers waar de corporates zitten, maar ook een beetje wooncomplex heeft dertig plus aan verdiepingen. Tel daar bij dat waar gebouwd is alles dicht op elkaar staat. Een toren verder zit het hoofdkantoor van HSBC. Mijn equivalent bij HSBC heeft zijn scherm van mij afgedraaid, anders kan ik lezen welke overnames zij plannen.
Bovendien kenmerken uitdijende steden zich door meer en meer laagbouw als je aan rand komt. Afgelopen weekend ben ik bij Edward, mijn Chinese collega, in New Territoties (rand van de stad) langs gegaan en ook daar is de sky the limit. Laatst een serie gezien op de discovery channel over de “perfecte typhoon” die op HK zou kunnen knallen. Domino d-day met skyscrapers.
Toch ligt de stad midden tussen de diepgroene en dichtbegroeide bergen. Grote stukken zijn niet te bebouwen en geven daarom bijna altijd wel ergens een groen uitzicht. Openbaar vervoer is on Nederlands efficient en je zit ook zo in diezelfde bergen. De rest van het leven centreert zich in Central, mid levels (de woonwijk erboven), Soho (de wijk met de barren, restaurant etc) en Happy valley (de sportvelden). Alles ligt bijna op loopafstand van elkaar. Of HK met 7m inwoners is echt een dorp of er is nog een hoop meer te ontdekken...
De balans van de bank. Ik geloof er heilig in dat maximaal leren het begin is van alles. Focus op je leercurve en de rest volgt vanzelf, wat dat ook is. Na 2 jaar corporate finance in Amsterdam vond ik dat mijn eigen leercurve wat vlakker werd en mijn nieuwe rol heeft absoluut weer een steile leercurve. Eerder heb ik al wat eerste indrukken neergezet, de afgelopen weken heb ik mij vooral verbaasd over de complexiteit van een grote organisatie.
Mijn oude rol was heel project matig en dan zie maar een stuk van een organisatie. Nu zit ik dichter tegen de besluitvorming aan. Ik krijg zowel een gevoel hoe dat hier voor de bank in Azië gaat als hoe het in Amsterdam gaat. Grotere organisaties zijn enorme complexe horloges en een constant uitdijend aantal radartjes. Vroeg of laat komt er zand in en als niet alle schakeltjes met elkaar meedraaien, gaat dat zand er nooit meer uit. Teveel schakels is funest, want dan vertraagt er altijd wel een. Sense and simplicity is het enige wat helpt... elimineer de tussenliggende schakels en maak communicatie lijnen korter.
Makkelijker gezegd dan gedaan. Nu pas begrijp ik waar die management boeken op de universiteit over gingen. Achteraf zinnig, maar verschil tussen theorie en praktijk is enorm. Moeilijk precies te verwoorden wat ik leer, maar ik leer.
Alleen zijn is geen bal aan. Er is een liedje van de Dijk wat als titel heeft “een man weet pas wat hij mist als ze er is niet is” en dat is het gewoon. Voor Marike is de stap nog veel spannender. Zij heeft haar baan opgezegd om haar geluk te beproeven. Nog weer net wat anders dan in een gespreid corporate bedje terecht te komen. Daar heb ik eigenlijk veel meer bewondering voor.
Daar komt Marike. Tijd voor haar om wat impressies op te gaan schrijven, ik val in herhaling.
Friday, August 18, 2006
Kingpin
Zaterdag, bowling dag. Afgelopen zaterdag was het jaarlijkse ABN AMRO bowling toernooi. Ik werd op woensdag in het team van Jelper en Martijn gevraagd om mee te doen. Eigen bowling schoenen of bal meenemen was geen problemen.
Sorry? Nou ja, zij hadden zelf geen ballen of schoenen meegenomen uit Nederland, maar voor het geval ik wel. Ja, ik dacht ook dat het een grap was, maar, nee. Hmmm, juist. Wellicht is het toernooi wat serieuzer dan ik aanvankelijk dacht. In Nederland is het hoogtepunt van een avond bowlen als iemands bal twee banen overstuitert en tegen een neerklappend hek aanknalt. Mijn voetbal wedstrijd werd afgelast, dus alle tijd voor een goede voorbereiding.
12.00 inbowlen, 12.30 start van de wedstrijd. Inbowlen voelt alsof je Ronaldinho ziet hooghouden voor de wedstrijd met zijn zilveren Nikes, terwijl jij met skischoenen speelt. Kansloos dus. Terwijl mijn eerste twee ballen in de goot belanden, verschijnen drie dames op de baan naast ons. Ballen worden meegenomen in koffers met wieltjes. Terwijl mijn derde bal eindelijk op de baan blijft, ook tot opluchting van mijn teamgenoten, poetsen de dames de ballen op. Ze zien er uit als de Chinese ma Flodder. Ma Flodder gooit met haar eerste drie ballen drie strikes.
Het begin van de wedstrijd. Voordeel van inspelen is dat de weet hoe de baan gewaxt is en daar je balkeuze en stijl op kunt aanpassen. Zo heb je de de pocket strike, rechts curvend van de voorste kegel, en de brooklyn strike, links curvend. De dames gooien naar aanleiding van de wax minder scherpe pocket strikes. Ik moet vooral ook de goot in de gaten houden. Met het oog op de wax besluit ik mijn ballen toch maar zonder effect hard door het midden te gooien.
De Flodders hebben toch wat wedstrijd zenuwen. Pocket strikes worden pocket spares. De wax onafhankelijke ballen recht door het midden betalen zich uit. Het missen van de goot geeft me enige geruststelling en kans om wat om mijn heen te kijken. Het laat is waarschijnlijk het best omschrijven als een de Chinese versie van Kingpin (bowling film). Zitten is not done, iedereen staat in een rijtje achter de werper. Na het werpen loop je langs de rij. Geen spare is een beetje wegkijken voor de rij, spare is een eerlijk knikje en een strike, pocket of brooklyn, is een high five. Bovendien speelt iedereen met een polsbeschermer die ik sinds mijn skateboard tijd niet meer heb gezien.
De eerste manche spelen we redelijk, tweede manche een stuk beter. Op 2 punten na (op 740) missen we de finale en worden we elfde. Ik speelt precies gemiddeld in ons team en ben zeer tevreden, de rest van de team moet nog even wennen dat de Flodders wel in de finale staan.
Het mooie van dit soort bedrijfsactiviteiten is dat je een echte gezicht van een bedrijf ziet. Normaal blijf je vaker dan je wilt in je beschermde expat wereldje, nu zie je weer wat meer van de dwars doorsnede. Bovendien weet ik nu wie er elke zaterdag in de winkelcentra aan het bowlen zijn. Tijdens de finale drinken we een paar biertjes en gelukkig zijn we daarin nog wel beter dan de Flodders.
Sorry? Nou ja, zij hadden zelf geen ballen of schoenen meegenomen uit Nederland, maar voor het geval ik wel. Ja, ik dacht ook dat het een grap was, maar, nee. Hmmm, juist. Wellicht is het toernooi wat serieuzer dan ik aanvankelijk dacht. In Nederland is het hoogtepunt van een avond bowlen als iemands bal twee banen overstuitert en tegen een neerklappend hek aanknalt. Mijn voetbal wedstrijd werd afgelast, dus alle tijd voor een goede voorbereiding.
12.00 inbowlen, 12.30 start van de wedstrijd. Inbowlen voelt alsof je Ronaldinho ziet hooghouden voor de wedstrijd met zijn zilveren Nikes, terwijl jij met skischoenen speelt. Kansloos dus. Terwijl mijn eerste twee ballen in de goot belanden, verschijnen drie dames op de baan naast ons. Ballen worden meegenomen in koffers met wieltjes. Terwijl mijn derde bal eindelijk op de baan blijft, ook tot opluchting van mijn teamgenoten, poetsen de dames de ballen op. Ze zien er uit als de Chinese ma Flodder. Ma Flodder gooit met haar eerste drie ballen drie strikes.
Het begin van de wedstrijd. Voordeel van inspelen is dat de weet hoe de baan gewaxt is en daar je balkeuze en stijl op kunt aanpassen. Zo heb je de de pocket strike, rechts curvend van de voorste kegel, en de brooklyn strike, links curvend. De dames gooien naar aanleiding van de wax minder scherpe pocket strikes. Ik moet vooral ook de goot in de gaten houden. Met het oog op de wax besluit ik mijn ballen toch maar zonder effect hard door het midden te gooien.
De Flodders hebben toch wat wedstrijd zenuwen. Pocket strikes worden pocket spares. De wax onafhankelijke ballen recht door het midden betalen zich uit. Het missen van de goot geeft me enige geruststelling en kans om wat om mijn heen te kijken. Het laat is waarschijnlijk het best omschrijven als een de Chinese versie van Kingpin (bowling film). Zitten is not done, iedereen staat in een rijtje achter de werper. Na het werpen loop je langs de rij. Geen spare is een beetje wegkijken voor de rij, spare is een eerlijk knikje en een strike, pocket of brooklyn, is een high five. Bovendien speelt iedereen met een polsbeschermer die ik sinds mijn skateboard tijd niet meer heb gezien.
De eerste manche spelen we redelijk, tweede manche een stuk beter. Op 2 punten na (op 740) missen we de finale en worden we elfde. Ik speelt precies gemiddeld in ons team en ben zeer tevreden, de rest van de team moet nog even wennen dat de Flodders wel in de finale staan.
Het mooie van dit soort bedrijfsactiviteiten is dat je een echte gezicht van een bedrijf ziet. Normaal blijf je vaker dan je wilt in je beschermde expat wereldje, nu zie je weer wat meer van de dwars doorsnede. Bovendien weet ik nu wie er elke zaterdag in de winkelcentra aan het bowlen zijn. Tijdens de finale drinken we een paar biertjes en gelukkig zijn we daarin nog wel beter dan de Flodders.
Thursday, August 17, 2006
Out of the office reply
Out of the office reply
Tegenwoordig spendeer ik 30% van mijn werktijd aan mijn mailbox. Meer dan de telefoon is het niet alleen een communicatie middel, het is een manier van jezelf en je werk presenteren of zelfs een manier om illusies af te geven. Iedere mail, iedere persoon en iedere groep heeft zijn eigen stijl. Een out of the office reply kan naar iedereen gaan en is daarom altijd lastig.
In mijn vorige rol voor corporate finance werd mijn overstap door mij en door de bank zorgvuldig gecommuniceerd. Aparte out of the office in de weken voor vertrek, soms weer uit omdat met je blackberry prima de schijn van er zijn hoog kunt houden, toen weer even aan tijdens het reizen en tenslotte ontvang ik hier ook gewoon weer mijn oude mail. Altijd de klant de illusie geven dat hij de eerste is. Het blackberry tijdperk is aangebroken.
Sense and simplicity, het klinkt zo goed bij Philips maar je ziet het te weinig bij een bank. Daarom ben ik zo blij met out of the office die ik gisteren van Marike terug kreeg toen ik per ongeluk naar haar oude adres mailde. Simpelweg wat wij hier samen gaan doen... ons geluk beproeven.
Geachte relatie,
Bedankt voor uw mail. Helaas ben ik vanaf heden niet meer werkzaam voor Randstad Nederland. Ik ben mijn geluk in Hong Kong aan het beproeven. U kunt contact opnemen met mijn collega's José Klunder, Nieke Stein en Robin Holtel op 030-2337807 en via nieke.stein@nl.randstad.com / jose.klunder@nl.randstad.com / robin.holtel@nl.randstad.com. U mail wordt niet automatisch doorgestuurd.
Met vriendelijke groeten,
Marike Bouma
Tegenwoordig spendeer ik 30% van mijn werktijd aan mijn mailbox. Meer dan de telefoon is het niet alleen een communicatie middel, het is een manier van jezelf en je werk presenteren of zelfs een manier om illusies af te geven. Iedere mail, iedere persoon en iedere groep heeft zijn eigen stijl. Een out of the office reply kan naar iedereen gaan en is daarom altijd lastig.
In mijn vorige rol voor corporate finance werd mijn overstap door mij en door de bank zorgvuldig gecommuniceerd. Aparte out of the office in de weken voor vertrek, soms weer uit omdat met je blackberry prima de schijn van er zijn hoog kunt houden, toen weer even aan tijdens het reizen en tenslotte ontvang ik hier ook gewoon weer mijn oude mail. Altijd de klant de illusie geven dat hij de eerste is. Het blackberry tijdperk is aangebroken.
Sense and simplicity, het klinkt zo goed bij Philips maar je ziet het te weinig bij een bank. Daarom ben ik zo blij met out of the office die ik gisteren van Marike terug kreeg toen ik per ongeluk naar haar oude adres mailde. Simpelweg wat wij hier samen gaan doen... ons geluk beproeven.
Geachte relatie,
Bedankt voor uw mail. Helaas ben ik vanaf heden niet meer werkzaam voor Randstad Nederland. Ik ben mijn geluk in Hong Kong aan het beproeven. U kunt contact opnemen met mijn collega's José Klunder, Nieke Stein en Robin Holtel op 030-2337807 en via nieke.stein@nl.randstad.com / jose.klunder@nl.randstad.com / robin.holtel@nl.randstad.com. U mail wordt niet automatisch doorgestuurd.
Met vriendelijke groeten,
Marike Bouma
Wednesday, August 16, 2006
De eerste weken
Eerste regel is lastig. Aan de ene kant is het niets anders dan een verslag van een eerste maand in HK. Aan de andere kant is het de eerste regel van een nieuw hoofdstuk, dat Marike en ik samen in HK gaan beginnen. Een nieuwe hoofdstuk betekent het oude afsluiten en dat is altijd lastig. Om een impressie te geven van ons leven hier, gaan we proberen hier af en toe een stukje te schrijven. Maar goed, eerste regel blijft lastig.
Na een top afscheidsfeestje, dank voor de grote opkomst, en een lief afscheid op het vliegveld is het plotseling gek om weer alleen te zijn. Aankomst is zoals het hoort, moe, waanzinnig warm, taxi zet mij met 35kg zes straten verkeerd af, maar de opwinding maakt alles goed. Hier gaat het beginnen.
Wonen, werk en weekenden.
Wonen doe ik nu een zogenaamd serviced apartment, een veredelde hotelkamer met keukenblok. Helemaal rechtsboven in mijn grote raam kan ik precies een stukje zee en haven zien. Tijdelijk en zodra Marike er is gaan we verder op zoek naar is definitiefs. Onze container komt eind september aan. Eerste voorproefje van de huizenjacht heb ik al gehad. Koud 24 uur in HK ben ik met de makelaar op stap gegaan. Compleet tegengesteld aan Nederland, kijk je niet eerst wat je wilt en daarna naar de huizen, maar net zo lang totdat je niet meer wilt in de hoop dat je ondertussen wat tegenkomt. Je loopt letterlijk van appartement naar appartement wat te huur staat…Daar had ik het 25 vrijwel identieke appartementen goed mee gezien en wordt vervolgd maar dan met Marike
Werk is nieuw, spannend en wennen. Azie is is een absoluut groeimarkt voor de bank en aan ons team om te kijken welke groei organisch mogelijk is en wat er met overnames mogelijk is. Mijn rol is nu meedraaien met twee a drie live deals en de pre analyse doen voor 2 andere landen (kijken wat geschikte overname kandidaten zouden zijn). Ik werk met:
-Curtis: Amerikaan, de baas en druk maar begaan met zijn mensen.
-Martijn: Nederlander die al meer dan 5 jaar in Hong Kong woont.
-Brian: hartelijke Amerikaan, maakt hele lange uren en formuleert gewichtige antwoorden.
-Edward: Hong Kong Chinees, waanzinnig vriendelijk, gestudeerd in Londen en toch heel Chinees.
-Peggy en Aranda: Chinese assistenties met een typisch Aziatische behulpzaamheid.
Daarnaast valt het op dat het veel hierarchischer is dan in Nederland. Mensen kunnen letterlijk een beetje vast lopen en stotteren als een managing director op strenge toon iets vraagt.
Weekenden zijn een beetje vakantie. Afgelopen zaterdag naar het strand gegaan, 25 min vanaf mijn apartement hartje centrum tot aan het strand aan de groene kant van het eiland. Een zondag met een boot gevaren. Je vaart het weg midden tussen de wolkenkrabbers en vaart het hoek van het eiland om zo de groene eiland in, als of je op de Caribbean vaart. Water is afwisselend helder alsof je in de Caribbean zwemt of soms als in Belgische Maas bij Luik.
Ik speel in een hockeyteam wat hoofdzakelijk uit Nederlanders en Australieers bestaat, en een voetbal team met echte HK Chinezen. Met name het voetbal is echt een mooi spektakel. Om te beginnen ligt HK of op een heuvel of is volgebouwd. Weinig plaats voor voetbalvelden en die zijn er dan ook niet zo veel.
Omdat het deze maanden typhoon season is kan het af en toe met bakken uit de hemel komen. Black rain heet het als je in tien stappen even nat bent als wanneer je in het zwembad bent gesprongen.
De eerste wedstrijd was 90 min black rain. Maar omdat voetballen velden maar weinig beschikbaar zijn... gewoon door voetballen. Drainage was nog verbazingwekkend goed, maar soms stond het volledige veld blank. De voetbal kwaliteiten van ons team zijn al niet overweldigend, maar werden er ook zeker niet beter op. Waterpolo zonder handen.
Na de jammerlijk verloren wedstrijd kwam het hoogtepunt, de teamfoto en de verloting van het signeerde Ajax shirt. Shirt niet gewonnen, maar de teamfoto zal ik op de site zetten. Let op de verregende koppen en de plassen buiten.
Mooi, later meer.
Na een top afscheidsfeestje, dank voor de grote opkomst, en een lief afscheid op het vliegveld is het plotseling gek om weer alleen te zijn. Aankomst is zoals het hoort, moe, waanzinnig warm, taxi zet mij met 35kg zes straten verkeerd af, maar de opwinding maakt alles goed. Hier gaat het beginnen.
Wonen, werk en weekenden.
Wonen doe ik nu een zogenaamd serviced apartment, een veredelde hotelkamer met keukenblok. Helemaal rechtsboven in mijn grote raam kan ik precies een stukje zee en haven zien. Tijdelijk en zodra Marike er is gaan we verder op zoek naar is definitiefs. Onze container komt eind september aan. Eerste voorproefje van de huizenjacht heb ik al gehad. Koud 24 uur in HK ben ik met de makelaar op stap gegaan. Compleet tegengesteld aan Nederland, kijk je niet eerst wat je wilt en daarna naar de huizen, maar net zo lang totdat je niet meer wilt in de hoop dat je ondertussen wat tegenkomt. Je loopt letterlijk van appartement naar appartement wat te huur staat…Daar had ik het 25 vrijwel identieke appartementen goed mee gezien en wordt vervolgd maar dan met Marike
Werk is nieuw, spannend en wennen. Azie is is een absoluut groeimarkt voor de bank en aan ons team om te kijken welke groei organisch mogelijk is en wat er met overnames mogelijk is. Mijn rol is nu meedraaien met twee a drie live deals en de pre analyse doen voor 2 andere landen (kijken wat geschikte overname kandidaten zouden zijn). Ik werk met:
-Curtis: Amerikaan, de baas en druk maar begaan met zijn mensen.
-Martijn: Nederlander die al meer dan 5 jaar in Hong Kong woont.
-Brian: hartelijke Amerikaan, maakt hele lange uren en formuleert gewichtige antwoorden.
-Edward: Hong Kong Chinees, waanzinnig vriendelijk, gestudeerd in Londen en toch heel Chinees.
-Peggy en Aranda: Chinese assistenties met een typisch Aziatische behulpzaamheid.
Daarnaast valt het op dat het veel hierarchischer is dan in Nederland. Mensen kunnen letterlijk een beetje vast lopen en stotteren als een managing director op strenge toon iets vraagt.
Weekenden zijn een beetje vakantie. Afgelopen zaterdag naar het strand gegaan, 25 min vanaf mijn apartement hartje centrum tot aan het strand aan de groene kant van het eiland. Een zondag met een boot gevaren. Je vaart het weg midden tussen de wolkenkrabbers en vaart het hoek van het eiland om zo de groene eiland in, als of je op de Caribbean vaart. Water is afwisselend helder alsof je in de Caribbean zwemt of soms als in Belgische Maas bij Luik.
Ik speel in een hockeyteam wat hoofdzakelijk uit Nederlanders en Australieers bestaat, en een voetbal team met echte HK Chinezen. Met name het voetbal is echt een mooi spektakel. Om te beginnen ligt HK of op een heuvel of is volgebouwd. Weinig plaats voor voetbalvelden en die zijn er dan ook niet zo veel.
Omdat het deze maanden typhoon season is kan het af en toe met bakken uit de hemel komen. Black rain heet het als je in tien stappen even nat bent als wanneer je in het zwembad bent gesprongen.
De eerste wedstrijd was 90 min black rain. Maar omdat voetballen velden maar weinig beschikbaar zijn... gewoon door voetballen. Drainage was nog verbazingwekkend goed, maar soms stond het volledige veld blank. De voetbal kwaliteiten van ons team zijn al niet overweldigend, maar werden er ook zeker niet beter op. Waterpolo zonder handen.Na de jammerlijk verloren wedstrijd kwam het hoogtepunt, de teamfoto en de verloting van het signeerde Ajax shirt. Shirt niet gewonnen, maar de teamfoto zal ik op de site zetten. Let op de verregende koppen en de plassen buiten.
Mooi, later meer.
Subscribe to:
Posts (Atom)
